Dystymia przewlekle uciążliwa

0
825

Dystymików cechuje postawa, która mogłaby się zdrowym osobom kojarzyć z lenistwem oraz ze zniechęceniem. To zaburzenie może nawet trzykrotnie częściej dotykać kobiet.

Dystymia ujęta została w najważniejszych klasyfikacjach zaburzeń psychicznych: Kod ICD10: F34.1 oraz Kod DSM IV: 300.4. Międzynarodowe szacunki podają zasięg dystymii w populacji na około 2 do nawet 4%, z czego zdecydowana większość to kobiety. Występuje u osób w różnym wieku. Możemy mówić o wczesnym początku choroby, kiedy pojawi się przed 21 rokiem życia; a osoby, które pierwsze symptomy zauważyły w starszym wieku, mają do czynienia z dystymią o późnym początku.

Chorobę definiują specjaliści jako przewlekłe i uporczywe obniżenie nastroju o niewielkim nasileniu, nie osiągające stopnia nasilenia charakterystycznego dla epizodu depresyjnego. Chociaż czasami stosuje się wobec niej nazwę mała depresja, to odróżnia ją od depresji endogenne łagodniejszy stopień nasilenia oraz przewlekły przebieg dystymii.

Objawami schorzenia są trwające długotrwale uczucie zmęczenia oraz braku siły i energii. Nasilają się trudności z podejmowaniem decyzji, wzrasta niechęć do działania, a uaktywniają zaburzenia snu i zaburzenia łaknienia. Osobę chorą charakteryzuje zmniejszona aktywność, poczucie niskiej samooceny, brak motywacji, stale obniżony nastrój oraz brak poczucia szczęścia, Bezustanne trwające zaburzenia powinny utrzymywać w czasie nie krótszym niż dwa lata, żeby można było zdefiniować zachodzące zaburzenia jako dystymię. Dzieci i osoby młode może jednak ten stan nękać powyżej jednego roku, żeby dystymia została u nich zdiagnozowana.

To choroba przewlekła, czasami dręcząca chorego wiele lat, podczas których mogą też wystąpić pokrewne zaburzenia. Jeśli schorzenie rozwija się wcześnie, u młodego człowieka, to bardzo często traktowane bywa jako normalny, ale specyficzny stan emocjonalny. Wyróżnik osobowości, a nie groźne zaburzenie psychiczne. Takie podejście utrudnia więc podjęcie właściwych działań mających przezwyciężyć dystymię.

Chorzy często nie podejmują terapii, pomimo życia ciągnącego się poniżej ich możliwości oraz poniżej własnych oczekiwań. Niestety, taka nierozpoznana, więc i nieleczona choroba wywiera coraz bardziej negatywny wpływ na chorego i jego najbliższe otoczenie. Dystymia uznana została za zaburzenie afektywne jednobiegunowe.

Kontakt z psychiatrą jest zalecany, jeśli objawy dystymii oddziałują negatywnie na codzienne funkcjonowanie chorej osoby i jego najbliższego otoczenia. Leczenie polega najczęściej na psychoterapii łączonej z farmakoterapią. Efekty pozytywne dają terapia poznawcza oraz terapia interpersonalna. Terapia farmakologiczna oparta jest o kurację antydepresantami. Najczęściej zalecanymi przez lekarzy są inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, inhibitory wychwytu zwrotnego noradrenaliny oraz trójcykliczne leki przeciwdepresyjne.

Przyczyny wystąpienia dystymii nie zostały do tej pory jednoznacznie wskazane. Schorzenie może posiadać podłoże biologiczne, czyli podatność genetyczna na zaburzenia nastroju oraz mieć też przyczyny nerwicowe. Dowodem potwierdzającym podłoże biologiczne choroby może być fakt, że skuteczność leczenia farmakologicznego jest zdecydowanie dużo wyższa, niż ilość wyleczonych dystymików poprzez zastosowaną psychoterapię. Poza tym, prawdopodobieństwo wystąpienia objawów dystymii zwiększa się, kiedy w najbliższej rodzinie ktoś już cierpi na zaburzenia nastroju.

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here