Mniej lub bardziej cykliczne zawirowania, czyli kilka słów o zaburzeniach miesiączkowania.

0
427
This pain is so exhaustive

Kiedy okres nie pojawi się po ukończeniu 17. roku życia, można podejrzewać, że dzieje się coś niedobrego i warto udać się z tym do ginekologa. Przyczyny takiego stanu mogą być różne, od występowania zamkniętej/zarośniętej błony dziewiczej, która blokuje wydostanie się wydzieliny na zewnątrz, do niedorozwoju macicy lub pochwy a także nieco bardziej „przyziemne”, tj. zaburzenia hormonalne, nadmierny stres, gwałtowna lub zbyt duża utrata masy ciała, infekcje narządów płciowych czy też choroby ogólnoustrojowe, np. nadczynność tarczycy, cukrzyca.

Wszelkie, mogące się pojawić u prawidłowo miesiączkującej dotychczas kobiety, zaburzenia miesiączkowania, wywołują nierzadko u niej niepewność i obawy. Nieregularne krwawienia często utrudniają jej normalne funkcjonowanie oraz są związane z innymi przykrymi dolegliwościami, np. uczuciem suchości pochwy, co może wiązać się np. z zaburzeniami hormonalnymi. Owe zaburzenia miesiączkowania mogą się wiązać zarówno z nieprawidłowym rytmem krwawień, jak i z nieprawidłową ilością krwawienia oraz z zaburzeniami w jajeczkowaniu (cykle owulacyjne lub bezowulacyjne) i najprościej możne je podzielić na:

  • brak miesiączki,
  • skąpe i rzadkie miesiączki,
  • nadmierne krwawienia,
  • krwawienia dodatkowe, występujące pomiędzy miesiączkami.

 

Każda z tych dolegliwości wymaga konsultacji z lekarzem.

 

Jeśli nadmierne krwawienia występują w młodym wieku, to odpowiada za nie niedojrzałość układu hormonalnego. Obfita miesiączka charakteryzuje się nadmierną utratą krwi, czyli ponad 100 ml, przy czym długość cyklu miesiączkowego pozostaje najczęściej niezmieniona. Na zwiększoną utratę krwi miesiączkowej wskazują: skrzepy, konieczność stosowania podwójnej ochrony wewnętrznej i zewnętrznej, brudzenie pościeli w nocy. Nadmierne krwawienia mogą pojawić się także w okresie przed menopauzą. Wtedy zaburzenia wynikają z zanikającej funkcji jajników. Często dodatkowym czynnikiem jest przerost lub zapalenie błony śluzowej macicy, polipy oraz mięśniaki, nadżerka szyjki macicy, a także wszelkiego typu zaburzenia krzepnięcia krwi. Obfite i przedłużające się miesiączki w każdym z powyższych przypadków mogą doprowadzić do ciężkiej anemii. Już po 45. roku życia pojawiają się symptomy perimenopauzy (okres na kilka lat przed ostatnią miesiączką i kilka lat po niej), ponieważ jajniki zmniejszają syntezę progesteronu i estrogenu. W związku z tym cykle są coraz częściej bezowulacyjne i nieregularne. Menstruacje są obfitsze niż kiedyś, a przerwy pomiędzy nimi coraz dłuższe. Jeśli po kolejnej miesiączce przez 12 miesięcy nie wystąpiło krwawienie, to była ona ostatnią w życiu kobiety. Określa się ją mianem menopauzy. Po niej nawet niewielkie plamienie uznawane jest za nieprawidłowe. Zaburzenia cyklu w latach poprzedzających menopauzę są zjawiskiem naturalnym, trzeba jednak uważnie je obserwować. Należy pamiętać, że każde krwawienie, które pojawi się u kobiety po menopauzie, jest bezwzględnym wskazaniem do kontroli ginekologicznej, gdyż może być zwiastunem nowotworu trzonu macicy, zwłaszcza, jeśli taka kobieta dodatkowo jest otyła oraz choruje na cukrzycę typu 2 i/lub nadciśnienie tętnicze krwi !!
Zdarza się, że menopauza pojawia się przedwcześnie, nawet przed 40. rokiem życia. Przyczyną może być uszkodzenie jajników podczas operacji brzusznej, choroby tarczycy, cukrzyca, a także nieprawidłowa reakcja układu odpornościowego, który sam niszczy komórki jajników, wytwarzając przeciw nim przeciwciała.
Brak miesiączki można podzielić na ten występujący pierwotnie, np. u kobiet z:

  • brakiem macicy lub pochwy,
  • brakiem lub niedorozwojem jajników,
  • zarośnięciem błony dziewiczej, pochwy lub szyjki macicy,
  • hiperprolaktynemią (zbyt wysokim stężeniem prolaktyny we krwi),
  • niedoczynnością tarczycy,
  • chorobą Cushinga,

oraz na wtórnie występujący brak miesiączki, trwający najczęściej powyżej 3 – 4 miesięcy, który może być związany z:

  • nadmiernym, długotrwałym stresem,
  • niewłaściwą lub drakońską dietą, w tym anoreksją, bulimią,
  • wyczynowo uprawianym sportem,
  • przewlekłymi infekcjami intymnymi,
  • niektórymi nowoprzyjmowanymi lekami,
  • intensywną pracą, zarówno fizyczną jak i umysłową (przemęczenie),
  • zmianami klimatycznymi lub zmianą stref czasowych,
  • przedwczesnym wygaśnięciem czynności jajników,
  • zespołem policystycznych jajników,
  • hiperprolaktynemią (ujawniającą się w późniejszym okresie życia),
  • chorobami tarczycy w późniejszych latach życia.

 

Możemy mieć również do czynienia z fizjologicznym brakiem miesiączki, czyli takim, który nie jest niczym nieprawidłowym, np.:

  • podczas ciąży,
  • podczas laktacji (karmienia piersią),
  • po menopauzie.

Skąpe miesiączki mogą być wynikiem zaburzeń hormonalnych, które z kolei często powodowane są przez stosowanie antykoncepcji hormonalnej, np. pod postacią tabletek antykoncepcyjnych lub wkładek wewnątrzmacicznych. Dodatkowo, nieprawidłowości mogą wynikać z niewydolności jajników, co jest przyczyną niedostatecznego wydzielania estrogenów mających wpływ na endometrium (błona śluzowa macicy nie rozrasta się wówczas w sposób prawidłowy), a także ze zmian w obszarze macicy będących rezultatem infekcji, zabiegów operacyjnych, czy też procedur, takich jak wyłyżeczkowanie jamy macicy (np. po poronieniu). Skąpe krwawienia miesiączkowe bardzo często występują również w przypadku zespołu policystycznych jajników oraz przy niepłodności. Skąpym miesiączkom i krótkim cyklom może towarzyszyć również brak owulacji, nierównowaga hormonalna, zła jakość jajeczek i trudności z implantacją zarodka. Jeżeli kobieta planuje zostać matką, konieczne będzie podjęcie leczenia, bowiem schorzenie to zmniejsza szansę na zapłodnienie.

 

Ból związany z bolesnym miesiączkowaniem zwykle występuje już przed miesiączką lub na początku krwawienia. Kobieta czuje się osłabiona, może mieć nudności, odczuwać skurcze w podbrzuszu, bóle głowy, kręgosłupa, a także bolesne napięcie piersi. Czasem są one jedynie uciążliwością związaną z okresem (oznaka PMS), ale w niektórych przypadkach przyczynami zaburzeń mogą być:

  • mięśniaki,
  • stany zapalne przydatków,
  • endometrioza,
  • zrosty pozapalne,
  • tyłozgięcie macicy,
  • zaburzenia pracy jelit,
  • przewlekłe infekcje,
  • kamica dróg moczowych.

 

Przyczyną krwawień w środku cyklu mogą być natomiast stany zapalne narządu rodnego, nowotwory (np. rak trzonu macicy), polipy, a także torbiele na jajnikach.

 

Niestety owe wszelkie objawy zaburzeń są często lekceważone przez kobiety. Gdy już jednak trafią do specjalisty, wówczas lekarz zbiera dokładny wywiad, zleca badania hormonalne, a także badania obrazowe, w tym USG ginekologiczne. Od ich wyników zależy rodzaj wdrożonego leczenia. Leczenie zaburzeń miesiączkowania zawsze jest uzależnione od konkretnej przyczyny wystąpienia nieprawidłowości, a jak widzimy, przyczyn może być sporo.

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here