Niebezpieczne zaułki perfekcjonizmu

0
77

Perfekcjonizm jest określeniem, które w naszej kulturze brzmi dumnie i pozytywnie. Jednak oznacza to również pewien specyficzny typ osobowości, którego posiadanie bywa źródłem wielu problemów i kłopotów.

Przejawia się w nadmiernym i przesadnym zaangażowaniu w pracę zawodową, pedantycznym dbaniu o wygląd, czy w realizowanym ideale funkcjonowanie rodziny. Perfekcjonizm jest niebezpieczną potrzebą, zgubną tendencją do znajdywania i wskazywania nierealnych standardów funkcjonowania ze względu na ich zbyt wysoko podniesioną poprzeczkę. Osoby charakteryzujące się takim typem osobowości nie potrafią na ogół akceptować popełnianych błędów oraz najróżniejszych niedoskonałości zarówno u siebie, jak i u innych osób. Puszczony samopas perfekcjonizm potrafi ostro namieszać w życiu i stać się niebezpieczną dewiacją, która szkodzi społecznym relacjom.

Niestety, społeczeństwo, a w zasadzie jego określone jednostki stanowią bezustanny punkt odniesienia dla dążeń i dla działań perfekcjonisty… Czy ja jestem od nich lepsza? Porównywanie się do innych osób wymaga sporego zaangażowania. Znalezienia dystansu nie ułatwia postrzeganie wszelkich dziejących się spraw w czerni i bieli, bez ich odcieni szarości, czyli dominuje widzenie wszystkiego w systemie zero-jedynkowym. Perfekcjoniście zdaje się towarzyszyć ciągłe napięcie, narastający lęk, czy kłopoty z podejmowaniem decyzji w sprawach naprawdę ważnych.

Perfekcjonizm wymaga od nas na ogół zbyt wiele. Jest to też często dowód niskiego poczucia wartości danej osoby. Towarzyszy mu przemęczenie, czy wyczerpanie fizyczne i kryzys psychiczny. Perfekcjonizm to wygórowane standardy oraz spełniające je zachowania. To kwadratura koła! Dążenie do ideału wywołuje tak silne napięcie, że staje się ono największą przeszkodą na drodze do zdobycia wymarzonego celu.

Potrzebę uporządkowania świata i prawidłowego funkcjonowania siebie i innych, potrafi perfekcjonista bardzo sprawnie wypierać i ukrywać. Nie zmienia to jednak faktu, że wiele zachowań służy jednemu, nadrzędnemu celowi.

Jak się okazuje, wyraźną skłonność do perfekcjonistycznych zachowań posiadają przede wszystkim najstarsze dzieci w rodzinie oraz osoby nadmiernie krytykowane w dzieciństwie przez rodziców lub innych opiekunów. Badania tego zjawiska dowodzą, że przyczyny nadmiernego perfekcjonizmu mają bardzo często charakter środowiskowy.

Nie jest łatwo, niestety, pogodzić się z uzdrawiającym psyche faktem, że nie jest się osobą doskonałą i idealną. Rozstanie z chorą potrzebą dążenia do niebezpiecznego perfekcjonizmu powinno się rozpocząć od akceptacji nieprzewidywalności zachodzących w naszym codziennym życiu. Pomoc ze strony psychoterapeuty lub psychiatry może skutecznie ułatwić nam rozwiązanie nawarstwiających się problemów, wynikających z potrzeby idealistycznej doskonałości zachowań ludzkich.

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here