Przedmiesiączkowe zaburzenia dysforyczne (PMDD)

0
1735

Wszystkie słyszałyśmy o PMS (premenstrual syndrome), czyli zespole napięcia przedmiesiączkowego. To przez niego na kilka dni przed miesiączką źle się czujemy i czasem nie panujemy nad naszymi emocjami. Jest on spowodowany zmianami poziomów hormonów, które powodują pojawienie się miesiączki. Przebiegowi cyklu miesiączkowego może towarzyszyć także inne zaburzenie, wpływające na nasze emocje i psychikę, czyli przedmiesiączkowe zaburzenie dysforyczne (premenstrual dysphoric disorder – PMDD).

Warto wiedzieć jak je rozróżniać i kiedy dobrze jest skontaktować się z lekarzem.
PMS dotyka dużo więcej kobiet (nawet do 30% kobiet miesiączkujących) niż PMDD. Objawia się takimi symptomami jak obrzęki, tkliwość piersi, bóle, wzdęcia, zaburzenia snu, osłabienie koncentracji, drażliwość, wahania nastroju, lęki czy poczucie braku kontroli. Jeśli chodzi o PMDD jest to zaburzenie dużo mniej znane, szacuje się, że może go doświadczać około 2-9% miesiączkujących kobiet.

PMDD tak samo jak PMS występuje w drugiej połowie cyklu, przed miesiączką. Objawia się podobnie jak PMS, jednak objawy są nasilone, trwają dłużej i mogą utrudniać codzienne funkcjonowanie i kontakty z innymi ludźmi. Ważne jest żeby odróżniać zaburzenia przedmiesiączkowe od objawów zaburzeń psychicznych takich jak zaburzenia depresyjne lub lękowe.

Poczucie psychicznego obciążenia, lęku i smutku może sugerować zaburzenie psychiczne, dlatego warto pamiętać o tym, że przedmiesiączkowym zaburzeniom dysforycznym towarzyszą charakterystyczne objawy, nie występujące na przykład w zaburzeniach depresyjnych, takie jak bolesność piersi czy obrzęki. Innym kryterium pozwalającym rozróżnić te dwa stany jest czas występowania – PMDD występuje tylko w fazie lutealnej cyklu miesiączkowego.

Przyczyny występowania zaburzeń przedmiesiączkowych nie są do końca pewne. Prawdopodobnie kobiety, które cierpią na PMDD mają zaburzoną odpowiedź komórkową na działanie hormonów płciowych takich jak progesteron i estrogeny. Oznacza to, że ich organizmy są prawdopodobnie dużo bardziej wrażliwe na wahania poziomu tych hormonów.

Wskazuje się również na czynniki genetyczne w występowanie zaburzeń przedmiesiączkowych – częściej występują one u kobiet, których matki też na nie cierpiały. Istnieje również zbieżność w występowaniu PMS i PMDD u bliźniąt jednojajowych.
Istnieje kilka sposobów terapii i łagodzenia objawów zaburzeń przedmiesiączkowych. Podstawową metodą, którą każda kobieta może u siebie zastosować jest redukcja stresu, nauka relaksacji, zmiana diety i podjęcie aktywności fizycznej. U kobiet mniej aktywnych fizycznie i otyłych zaburzenia przedmiesiączkowe prawdopodobnie występują częściej.

W przypadku występowania nasilonych objawów utrudniających funkcjonowanie w społeczeństwie możliwe jest leczenie za pomocą inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny (selective serotonin reuptake inhibitors – SSRI). Leki te poprawiają funkcjonowanie pacjentek, ale prawdopodobnie nie wpływają na przyczynę zaburzeń – pomagają jedynie zwalczyć uciążliwe, utrudniające życie objawy. Metodą oddziałującą na przyczynę zaburzeń jest leczenie hormonalne polegające na przykład na okresowym podawaniu leków hamujących owulację czyli środków antykoncepcyjnych.

Wszelkie farmakologiczne metody leczenia wiążą się z występowaniem skutków ubocznych dlatego należy je dokładnie rozważyć i poprosić lekarza o rozwianie wszelkich wątpliwości.
U kobiet, u których występują dysforyczne zaburzenia przedmiesiączkowe konieczna może okazać się wizyta u lekarza psychiatry nie tylko w celu otrzymania odpowiedniego leczenia, ale także w celu sprawdzenia czy dana dolegliwość wiąże się z PMDD i czy nie występują inne zaburzenia psychiczne o podobnych objawach.

Jeśli kobieta czuje, że w jej cyklu jest czas, w którym nie jest w stanie prawidłowo funkcjonować w społeczeństwie powinna udać się do specjalisty. Zdrowie psychiczne jest niezwykle ważne i należy dążyć do tego by czuć się dobrze niezależnie od fazy cyklu.

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here